Framework, bir ya da birkaç programlama dilini kapsayabilen, temel amacı, o dilde sıkça ihtiyaç duyulan işlemler için, hazır ve kullanımı kolay sınıf(class) ve metodlar sunan, bu sayede yazılımcıları gereksiz iş yükünden kurtarmayı hedefleyen uygulama parçacıklarıdır. Frameworkler gittikçe popüler olmaya başladılar. Bir çok dil için, bir çok frameworkden yazılımcılar bolca faydalanmaktalar. Bu frameworklere popüler bazı örnekleri ilgililer için yazımın sonuna iliştiriyorum.

Pek de tatmin edici görünmeyen bu “tanımlama denemesi”nden sonra, gelelim varmak istediğime… Uzunca bir süredir bunca framework görüp, kabaca inceledikten sonra, acaba “mükemmel kod” yazabilir miyim diye düşünmeden edemedim. Zira framework’lerde “mükemmel kod”a ulaşmak gibi, hani açıktan olmasa da, gizliden birşeyler seziliyor. Aynı dilde benzer işleri yapan bu kadar çok framework olması, “bak onu biz de yapıyoruz ama, bizimkini yazmak daha kolay” gibi, oluşturduğu yeni framework/dil’i olabilecek en iyisi diye göstermesi ya da en hafifinden o niyette olduğunu hissetirmesi, yine bu amacın aklıma gelmesindeki sebep oldu. Sonra “mükemmel kod” fikri üzerine bir miktar kafa yordum. Kafamın yorulmasından açığa çıkan şeyleri de şöylece özetledim:

Gördüm ki; insan elinden çıkmış hiçbir mükemmel şey olmadığı gibi, insan üretimi hiçbir kodun da mükemmel olabilmesi mümkün görünmüyor. Bunu düşününce biraz üzüldüğümü farkettim, demek ki ben de mükemmel bir kodlamaya ulaşabileceğimi ve tüm dertlerimin böylece biteceğini ümid ediyormuşum… Heyhât! Ne mümkün? Ben ne kadar engin bir bilgisayar programcısı da olsam, ne kadar çok uygulama yazma tecrübesi edinmiş de olsam, ne kadar farklı projelerde görev almış da olsam, yine de “daha güzeli yazılamayacak bir kod parçası” üretemiyorum. Neden mi?;

1. Bir kod parçasının güzelliği ne kadar genel düşünülse de kullanılmak istenen projeye göre değişebiliyor.
2. Projeler aynı olsa bile, kodun işlevinin kalitesi projenin çalışacağı ortama göre de(donanım, işletim sistemi veya diğer yan bileşenler) değişiyor.
3. Bunlar da aynı olsa bile, kodun işlev kalitesi, bu kaliteyi onaylayan kişilerin, yani programcıların yaklaşımlarına, hatta hayata bakış açılarına göre de değişiyor ki, işte bir şeye mükemmel demeyi engelleyen şey de bu oluyor en nihayetinde.

Yani kısacası, olmuyor dostlarım! Olmuyor, ama olmaması da doğal oluyor. Bu biraz idealist yazılımcı takıntılarıma kötü gelse de böyle birşey için ömür tüketmek gerekmediğini bilmenin verdiği huzur açısından güzel. Şimdi müsadenizle ben Ext dokümantasyonuma dönüyorum tekrar. “Mükemmele yakın” frameworklü çalışmalar dilerim herkese…

Not: Bu yazı böyle olmayacaktı, her zamanki gibi yazarken aklıma başka şeyler gelince bu hale dönüştü. Yazarkenki müdahalelerimin son bulmamasından dolayı yarım kalmış bekleyen yazılar hayli artınca, “artık bu da böyle olsun” diyerekten paylaşıma sunuyorum. Sürç-ü lisânımız affola…

Bazı Javascript Frameworkler:

• Prototype
• script.aculo.us
• Ext
• mootools
• Dojo Toolkit
• Rico
• jQuery
• YUI

Bazı sunucu taraflı frameworkler:

• Zend – PHP
• CakePHP – PHP
• Seagull – PHP
• ZooP – PHP
• Symfony – PHP
• Rails – Ruby

Herhalde âşık olmayan azdır şu âlemde. Aşkın tadını az çok almıştır bir çok insan. En azından, üç aşağı beş yukarı neye benzer birşey olduğunu fark etmiştir.

Ben de defalarca kez âşık oldum. Birbirinden değerli insanları tanıdım, sevdim. Çok değerli duygular paylaştım. Hayatıma anlam kazandıran şeylerdi bazen aşklarım, bazense anlamlarıma hayat veren…

Benim aşklarım hep evlilik düşüncesiyle birleşikti. Nereden kaynaklandığını tam bilemediğim bir kuvvet, beni evlilik düşüncesine karşı müthiş bir sempatiye çekiyordu. Daha 11 yaşındayken sevdiğim ilk kıza evlenme teklif ettiğimi söyleyeyim, varın gerisini siz anlayayın. Hatta hemcinslerimin rüyalarında bisiklet, atari ve bilumum oyuncakları gördükleri çocukluk yaşlarımda, ben yatağa erkenden girer “babalık hayalleri” kurardım. Mutlu mesut bir ailem, çocuklarım ve dünyalar güzeli, sadık, zeki ve olgun eşimi düşünür, bu saadet tablosunun verdiği huzurla uykuya dalardım.

Dedim ya, aşklarım evlilik hülyalarımın bir pekiştireci gibiydi. Eşim aşkım, aşkım eşimdi. Hani bunu çevremde çok göremediğim için vurguluyorum; insanlar önce sevip sonra evlenmeyi düşünüyor gibiler. Bense önce evlenmek üzerine düşünüp sonra seviyor gibiydim.

Ama birşeyler hep ters gitti. Her ayrılık, bir öncekinden daha yıkıcı olmaya başladı. Her seferinde yorulduğumu hissedip, “bundan sonraki artık son olmalı” diye düşündüm. Zaman geçtikçe ve her seferinde birşeylerin ters gittiğini farkettikçe, yeise kapılmaya başladım. O kadar sevgi, onca yıl, onca uğraş, ama yine de olmuyorsa, belki de hakikaten evlilik ve aşk birer rakipdir demeye vardım. Yıllarca “herşeyimi” anlatmaktan çekinmediğim dostumla, bir sebeple yollarımızı ayırıp artık yüzüne bile bakamayacak halde olduğumu görünce, “ne kazandım, ne kaybettim” diye sorgulamaktan kendimi alamadım.

Ve “sonuç nedir” diyeceksiniz; herşeyini hayalindeki müstakbel eşi ve çocukları üzerine planlayan ben, artık “evlenmeyi” sorgular oldum. Hayatımı bir evlat yetiştirmek ve iyi bir aile babası olmak yerine, başka şeylere adamak geçti aklımdan. Her aşkım, bana bir değerli insanı daha kaybettirdiğine göre, artık insan kaybetmeye tahammülü olmayan biri olarak herhalde bu hülyadan vazgeçmeliydim. Kendim arzulayıp onca emek harcadığım bir meselede bu kadar başarısız olabiliyorsam, belki de artık bunun bir hırsa dönüşmesine izin vermemek için vazgeçmeliydim.

İnsanlar bazen en çok ehemmiyet verdikleriyle imtihan olurlar. İmtihanların zor olanları da bunlardır muhakkak. Benim için de bu mevzu zor imtihanlarımdan biri oldu şimdiye dek. Onca idealist düşüncelerle, onca ince eleyip sık dokumaya rağmen hâlâ huzursuz eden bunca tecrübe…

Ne diyelim; Allah hepimize hayırlısını nasip etsin…

Ancak, bir dakika… Birşeyler garip gidiyor! Önce durup dururken(!) bir seçim arefesinde terör belası hortlayıveriyor. Şehit cenazeleri farklı manalara çekiliyor. Ardarda gelen ve hiç de rastlantı olmadığı aşikar suikastlerle sarsılıyoruz. Derken tahrikler artıyor ve Kuzey Irak’a girmek için hükümete tezkere izni veriliyor. Bu olayın terör örgütünü korkutup, caydırmasını beklerken, onlar daha da umursamaz ve pervasız bir şekilde hem eylemlerini, hem de sözlerini sertleştiriyorlar. Hep bizi engellemeye çalışıyor görünen Amerika, “girmeyin” demekten başka birşey yapmıyor. Bu sözler dahi, halkımızı Irak’a girmek konusunda psikolojik bir baskı altına sokuyor.

Evet, bir şeye doğru sürükleniyor gibiyiz. Belki bir operasyon yapmalıyız ve belki yapacağız da. Ama şu anda bu operasyonun zamanlamasına biz değil düşmanlarımız karar veriyor gibi. Halkımız galeyana getirilmeye çalışılıyor. Bazı bölgelerde -malesef- küçük çaplı yanlış yöne kaydırılan eylemler bile yapıldı.

Aslında PKK’nın Kuzey Irak’a girmemize bu kadar istekli görünmesi bile durup düşünmemiz için yeterli bir sebep. Doğu illerimizde her yönden birtakım düzelmeler görünmeye başladığı, terör örgütüne desteğin azaldığı bir dönemde o bölgede yaşanacak büyük çaplı ve uzun sürecek bir çatışmanın, zaten son çırpınışlarını yapan PKK için yeni bir umut olacağı görünüyor.

Evet, şimdi dikkatli olma, temkinli olma zamanıdır. Bu operasyon belki yapılmalı, ancak bunun zamanına, şekline biz karar vermeliyiz. Tahriklerle yola çıkmamalıyız. Halkımız da bu konuda itidalli olmalı. Üye olduğum bazı sitelerde halkımız büyük bir galeyan görüntüsü sergiliyorlar ve farkında olmadan terör örgütünün ekmeğine yağ sürüyoruz. Zaten örgütün amacı bizi birbirimize düşürmek, kargaşaya ve paniğe yol açmak. Ancak eminim, tüm bu ağır tahriklere rağmen, milletimiz yine metîn ve kararlı duruşunu koruyacak, birlik beraberliğine kasteden bu kurgunun işlemesine izin vermeyecek ve bu ağır imtihanı da başarıyla geçecektir. Allah yardımcımız olsun.

Böyle stratejik bir hata YouTube sitesinin kapatılması konusunda da yapılmıştı. Hakikaten tepki göstermemiz gereken bir videoyu, gerçekten güzel bir şekilde protesto ederken, birden Türk Telekom YouTube’a erişimimizi kapattı ve elimizdeki en önemli koz olan “cevap verme” ve “protesto etme” hakkımızı da elimizden almış oldu. Zira biz giremesek de, Dünyanın geri kalan bütün ülkeleri o videoyu seyretmeye devam etti. Şimdi ne kazanmış olduk acaba?

İnternet konusunda ülkemizde en güvenilir kurum olması gereken Türk Telekom’un, böyle çok basit hatalar yapması gerçekten üzücü. Keşke bilişim suçları konusuna daha çok eğilsek, bu konudaki hukuki eksiklerimizi tamamlasak. Teknolojinin gitgide daha da yoğun olarak kullanıldığı ülkemizde, internet suçları ve cezalandırmalar konusunda hâlâ bu kadar basiretsiz davranmamız, ülkemizin teknolojik geleceği için bizi ümitsizliğe sevkediyor malesef.

3 ay önceydi. Bir akşam vakti, tüm mahcubiyetime rağmen hala ümitle bir çıkış yolu arıyordum. Mahcubiyetimi, üzüntümü ve çözüm için aklıma gelenleri en güzel biçimde cümlelere dökebilmek için günlerce, haftalarca düşünmüştüm. Ve o an geldiğinde tüm heyecanımı, tereddütlerimi bir kenara bırakıp konuşmaya başladım. Olmuyordu, anlatamıyordum… Kesin ben anlatamıyordum… Çünkü cümlelerime karşılık gelen cevaplar, ithamlar hislerimle çok ilgisizdi. Çok kırılmıştım, çok üzülmüştüm… Kesinlikle yazmalıydım… Ama yazmadım…

2 ay önceydi. Bir öğlen vakti, tüm iyi niyetlerime rağmen yolun sonunu gördüğümü hissetmiştim. Elimi uzattığım her yer bir parmağı koparıp kaçıyor gibiydi. Tek tesellim, en dibin burası olduğu ümidimdi. Onca uğraş, stres, uykusuz geceler, harcanan vakitler de yeterli olmamıştı demek ki. Demek ki problem başka yerdeydi. Bir şeyler hisseder gibi oldum; kesin yazmalıydım… Ama yazmadım…

Evet, bunların ve dahasının hiçbirini yazmadım. Yazamadım demeliyim belki de; ama her yazamayışımdan sonra zaten yazmamam gerektiğini de düşündüm. Yazmadan durabilmeyi de becerebilmek lazımdı.

Bugün baktım ki, yazmadan ne çok zaman geçmiş… Kendimi daha fazla zorlayamadım. Zaten zaman aşımına uğrayan olayların, kalbimdeki asla zaman aşımına uğrayamayacak hislerinden bir nebze olsun yazmalıydım. Sanki bu cümleler her şeyi anlatacakmış gibi yazmalı ve tüm dertlerin böylece azalacağını ümid etmeliydim.

Bu yazımı, kendime armağan ediyorum.

Bilgisayar sahibi olduğum ilk zamanlarda ise televizyonun yerini bilgisayar almıştı adeta. Ailece yenen yemek saatleri dışında televizyona bakmaz olmuştum. Evde olduğum sürece eksikliğini de hissetmedim. Ne zaman ki okula gidip, sınıfta hangi şarkıcının ne haltlar çevirdiği üzerine dönen muhabbetlere bön bön baktım, işte o zaman “ya arada bir televizyon mu seyretsem acaba” diye düşünmeye başlamıştım. Neyse ki bilgisayar yakamı bırakmadı ve yaklaşık 10 yıldır magazin muhabbetlerine boş boş bakabilecek kadar az televizyon seyrettim. Şarkıcı kavgalarından, türkücü kliplerinden, bol hakaretli tartışma programlarından, sabahlara kadar süren futbol kavgalarından, kırılan potlardan, inen şortlardan, yenen tokatlardan, hasılı, “dünyadan” haberim olmadan 10 yılı aşkın zaman geçirdim.

Haber takip etmememin eksikliğini hissederdim ancak üniversite hayatıyla hem internetteki haber kaynaklarını takip etmem, hem de gazete okumam sayesinde bu konuda da televizyonla bağımı kopararak “dünyadan habersiz” kalabilmeyi başardım. “Ne kaybettim” diye soruyorum kendime ve soruya cevap vermekte zorlandığımı fark ediyorum. Aylar boyu görmediğim annemi-babamı ziyarete gittiğimde, ilk 1-2 saat muhabbetten sonra beraberce pembe dizi veya BBG seyretmek zorunda kaldığım günleri düşündükçe de, “Ne kazandım” sorusuna yüzlerce cevap sayıyor ve kendim adına sevinip, çevremdekiler adına üzülüyorum.

Arada bir bazı saygı duyduğum sanatçı ve yazarların, hatta televizyon programı yapımcılarının evlerinde televizyon olmadıklarını okuduğum röportajlarında önce şaşırmış sonrasında da meseleyi kavramaya başlamıştım. Bir televizyon programı yapımcısı televizyon seyretmeyerek hiçbir şey kaybetmiyorsa ben ne kaybedebilirdim ki acaba?

Artık neredeyse emin olduğum bir düşüncem var: Günümüzde ve özellikle ülkemizde televizyon, -eskide olduğunun aksine- yaşam kalitemizi artırmaktan çok uzak. Bilakis, insanı uyuşturan, asıl amacından saptıran, gelişimini engelleyen, huzuru baltalayan en bariz aletlerden biri olduğu gerçek. Çevremdekiler bilirler; bir gün nasip olur da evlenirsem, bu konudaki en büyük çabam, televizyonu evimden uzak tutabilmek için olacaktır. Televizyon, bir aile için, hele ki çocuklu bir aile için, aile içindeki huzuru bozacak en önemli etken bence. Ve biz, onu evimizin olmazsa olmazı belirleyip, binlerce lira para akıtarak, borca harca girip, kendi huzurumuzu kendimiz baltalamakta da hiçbir beis görmüyoruz.

Ailesinde huzursuzluktan dert yananlara, aslında çok zeki olduğunu düşünüp vakit bulamamaktan yakınanlara, çocuklarının birer serseri olduğunu kaygıyla takip edip buna bir çare bulamayanlara, problemi bir de çok yakınlarında, salonlarında aramalarını -nacizane- öneriyorum. Aile içi huzurunuzu sağlamak için, ailenizin yaşam kalitesini artırmak için, bir de televizyonunuzdan kurtulmayı deneyin. Eğer 1 ay sonra, eğlence programları ve magazin gelişmeleri dışında bir eksiklik hissetmediyseniz, sizi temin ederim, bir ömür boyu da eksikliğini hissetmeyeceksinizdir.

Bugün heyecanımızı artıracak etkenler bunlarla sınırlı da değildi. Necip Bey ve Melihat Hanım’ın aylardır çok yoğun bir şekilde üzerinde uğraştıkları, Kale Grubu’nun 50. kuruluş yıldönümü adına hazırlanan “Miras” isimli 5 CD’lik Türk Müziği albümünü de ilk kez bugün dinleme, hikâyelerini bizzat birinci ağızdan öğrenme bahtiyarlığına erişmiş olacaktık. Maalesef piyasaya da sunulmayan bu muhteşem eseri, hazırlayanların rehberliğiyle inceleyebilmek bile geceyi tek başına bize bir lütuf olarak algılamamıza yetiyordu. Bu 5 CD’den biri aynı günlerde “Beyaz Köpükler” adıyla piyasaya sürüldü. Birbirinden güzel eserlerin, Melihat Hanım’ın birbirinden değerli yorumlarıyla seslendirildiği albümü de, iftarımızı ettikten kısa süre sonra hep birlikte eser eser inceleme fırsatı bulmuş olmamız, Necip Bey’in eserlerle ilgili gerek teknik, gerek tarihsel bir çok ayrıntıyı bizimle paylaşmış olması da gecemizi bereketlendiren olaylardan biriydi.

Yemekler deyince orada bir durmak gerekiyor kesinlikle… Evet, o bir sanatçı, Türk Müziği’nin seslendirilmesinde günümüzün öncü isimlerinden; ancak aynı zamanda o müthiş bir ev hanımı, harika bir aşçı. Melihat Hanım, o nâdîde sesiyle harika yorumları oluşturduğu gibi, zârif elleriyle de leziz yemekler yapıyor. Sofrayı tarif etmek abes kaçacaktır… Zaten bunu târife de gerek yoktur, yaşanılasıdır ancak.

Yemek sonrası Necip Bey’le giriştiğimiz muhabbet o kadar akıcı ve derindi ki, saate mütemadiyen bakmama rağmen her baktığımda bu kadar kısa sürede nasıl oluyor da saatin bu kadar hızlı ilerlediğini kavrayamıyordum. Hattâ inanınız, ilk baktığımda saatin yanlış olduğuna hükmetmiştim ki, çevredekilerin saatleriyle ancak saatime güvenebildim. 10, 11, derken 12… Giderken saat 10′da kalkmayı planladığımız gecede, artık hiç kalkmak istemiyorduk. Ancak artık son ulaşım taşıtlarını da zora soktuğumuzu farkedip hareketlendiğimizde, Melihat Hanım’ın teşvikiyle, bu muhteşem geceye yaraşır bir nokta olacak bir hadiseyle geceyi kapattık; Yavuz’un piyano ile icra ettiği “Duydum ki unutmuşsun” eserine, Melihat Hanım da o güzel sesiyle eşlik edince, Yavuz’un ömrü boyunca gururla hatırlayacağı bir hâtırası olmuş oldu. Öyle ya, koskoca Melihat Gülses onun çaldığı piyanoya eşlik etmişti. Ben de bu gazla eve gider gitmez neyime sarıldım, çalışmalara başladım. İlk buluşmada ney üfleyip, Melihat Hanım’dan da eşlik etmesini rica etmeliyim. Tabi buna yüzüm olacak kadar ney icrama güvenmeliyim…

Koskoca gece, ayrıntılarıyla buraya sığmayacak, herşeyi yazsam olmayacak. Şimdilik gecenin ana hatlarıyla iktifa edelim, nasib olur, daha da yazmaya kendimizi alıştırabilir, vakit de bulabilirsek, Necip Bey’in birbirinden veciz ifade ve düşüncelerini de burada sizlerle paylaşmaktan onur duyacağım.

Amacımız, yaşadığı devre imzasını atmış bazı güzide şahsiyetlerimizin mezarlıklarını bulmak, bulabildiğimiz orjinal mezartaşlarını fotoğraflamak ve üzerindeki yazı ve işlemelerden altında yatan cevherlerle ilgili bilgiler edinmeye çalışmaktı. Yaklaşık 4-5 saatlik gezimizde bu isteklerimizin malesef neredeyse hiçbirine ulaşamadık. Ancak planımızda olmayan müthiş bir şok bizi ürpertmişti. Eyüp’e ilk defa gitmiyorduk elbet ama, belki bu sefer sadece mezarlıklara dikkat kesilmemiz, belki de mezarlıklar konusunda edindiğimiz bilgilerin etkisiyle, daha girişte karşılaştığımız manzaralar bizi hayretler içerisinde bırakmıştı.

Daha Eyüp mezarlığına girmeden, küçük, parça parça mezarlıklarda sökülüp yerleri değiştirilmiş, birbirine karıştırılmış, parçalanmış, toprak altında kalmış onca mezartaşı gördüğümüzde, bu kadarını beklediğimizden olsa gerek sadece hayıflanmakla kalmıştık. Ancak Eyüp Sultan Camii’nin hemen yakınındaki bir mezarlıkta karşılaştığımız görüntü gerçekten içler acısıydı. Mezarlığın kenar tarafında kalan büyük bir bölümünde parçalanmış, üstüste yığılmış yüzlerce mezartaşı. Belli ki, kol gücüyle yapılabilecek ölçüde bir katliam değil bu. Bir iş makinası orayı talan etmiş. Belki 100 kiloluk koca mermer taşların çoğu parçalanmış, bazıları sağlam ancak sahibinden belki de çok uzaklarda ve hiçbiri ayakta değil. Birçoğuna yaklaştığımızda yarım kalan parçalarında, belki bir çiçek, belki bir şiir parçası işlemeleri tüm güzelliğiyle varlık mücadelesi veriyor gibi. Taşların o darmadağın görüntüsü ne vicdansızca bir katliama maruz kaldıklarını lisan-ı halleriyle çok iyi anlatıyor. Parçalanmış halde üstüste yığılanlar, sanki birer taş değil, temsil ettikleri, belki bir zamanlar çok büyük işler yapmış, insanlığa büyük faydası dokunmuş insanlar gibi. Sanata saygı, cedde saygı, ölüye saygı, vefa borcu, estetik kaygısı, vicdan… Neresinden tutarsan tut, hiçbir insânî bilincin kabul edemeyeceği bir durum, nasıl oluyorsa oluyor ve bu en hassas insanların torunlarından çıkıyor.

Tabii çevrede bir yetkili yok. Bir bekçi, bir görevli… Daha sonra mezarlıkta güvenlik görevlileriyle karşılaştık. Bir sorumlu, bir görevli sorduk ama bize Mezarlıklar Müdürlüğü’ne gidin dediler. Zaten güvenlik görevlilerinin derdi de fotoğraf çekiyor olmamızdı; yasakmış. Çevremizde yüzlerce mezar talan edilmiş ve ediliyor ama biz fotoğraflarını çektiğimiz için uyarılıyoruz.

Söylenecek çok şey var elbet. Bir büyük kültürün, cahil ellerde heba edilmesine şahitlik etmiş onca nesil. Ve biz, daha yeni yeni eren aklımızla kaybedilenleri keşfediyor, kaybedilmiş bir cevherin bilincine varmanın buruk övüncünü yaşıyoruz. Hayatının -hatta ölüm ötesinin- her anında “estetiği” en önemli kriter haline getirmiş, evleri, sokakları, kıyafetleri, eşyaları, dilleri, düşünceleri ve hatta mezarları, her biri ayrı bir estetik numunesi olan bir topluluktan, herşeyi köşeli, estetik yoksunu, yoz, nesepsiz bir kültürsüzlüğe doğru hızlı yuvarlanışın arkasından kendine gelip, düştüğü mesafeyi farketmeye çalışan bir topluluk gibiyiz adeta. Niyetim ümitsizlik aşılamak değil; hiçbir zaman ümitsiz olmamaya da kararlıyım. Ama işimizin çok zor, mesafenin çok büyük olduğu aşikâr. Umarım çocuklarımıza aldığımızdan daha “kişilikli” bir yaşam bırakabiliriz.

Dünyanın en pahalı internetini kullandığımızı tekrar edip durmama gerek yok sanırım. Son 2 tarife düzenlemesine kadar bunu makul de görüyordum. Zira fiyatların düşmesiyle ilgili ciddi bir ivme vardı. Ancak kotalı çıktı mertlik bozuldu. Son 2 tarife düzenlemesinde de 256 Kbit sınırsız ADSL kullanıcılarına ne bir fiyat indirimi ne de hız artırımı yapıldı. İnternet kullanımını ve hızını artırmak için teknolojik altyapısını geliştirmesini beklediğimiz Türk Telekom, bunun yerine mevcut kapasiteyi daha çok kişiye kullandırmak için insanları daha az internet kullanmaya teşvik ediyor. Hatta baktı ki çoğunluk o kotayı da kullanmaktan korkar olmuş, son tarife değişikliğinde kotaları bile yükseltmedi. İnterneti de azar azar kullanma kültürünü Türk Telekom sayesinde kazanacağız sanırım.

Ben ısrarla, sonucunu merak ederek 256 Kbit aboneliğimde sebat etmiş durumdayım. Kontörlü hat kullanmayı bir ara denemiştim; ancak kafamda devamlı kontör hesabı yapmanın bana getirdiği gizli stresten rahatsız olup 1 ayda vazgeçmiştim. Kotalı internete geçmeyi de hiç istemiyorum. Yüksek fiyatlarından dolayı 512 veya daha yüksek hızdaki sınırsız(Allah’ım, interneti de sınırlandırdık ya…) interneti kullanamıyorum. İnternetin hayatımıza çok fazla girdiği ve bunun biraz da olması gerektiğini gördüğümüz (sağladığı kolaylıkları saymaya gerek yok) şu zamanda bu “kotalı” ısrarını anlamak çok güç.

Bakalım rahat rahat internetten televizyon seyrettiğimiz, radyo dinlediğimiz, bol bol fotoğraf sitesi gezebildiğimiz, görüntülü-sesli görüşmeler yapabildiğimiz günler ne zaman gelecek. Bu “Kotalı Mantık”la daha çok zaman var gibi görünüyor.

Daha ilk derste Itrî’yi keşfettim. Aslında hemen her müslüman Türk’ün içine işlemiş Itrî’yi ismen yeni keşfediyordum. Tekbir ve Salat-ı Ümmiye eserlerini o kadar benimsemişiz ki, ben onların birer beste olabileceğini bile hiç düşünmemiştim. Ve öğrendim ki; Tekbir, bir çok müzisyen tarafından dünyanın en iyi bestesi olarak gösteriliyor.

Sonra Göksel Baktagir’i, İncesaz’ı farkettim. Daha öncelerde de dinlediğim eserlerini artık dikkatle dinleyince farklı bir lezzet almaya başladım. Birçok konserlerinde müthiş performanslarına, etkileyici yorumlarına bizzat şahit olup ürperdim.

Her ilim ve sanat insanın dünyaya bakışını, yorumlayışını derinden etkiliyor. Türk Müziği de beni bu alanlarda çok etkiledi. Artık daha dingin bir ruh halindeyim. Aşk, sevgi, umut, hüzün kelimeleri beni daha çok etkiliyor. Zira aşkı bir de bir bestekardan dinlemiş olmak, zihnimde, ruhumda yerini daha bir sağlamlaştırıyor. Artık en büyük zevklerimden biri Çamlıca’ya çıkıp İstanbul’a nazır Türk Müziği dinlemek. Eski İstanbullulara gıpta eder oluyorum; İstanbul’un tüm güzelliğiyle, Türk Müziğinin en iyi icracılarının bizzat icralarıyla yaşamak, hayatı bu ruh haliyle devam ettirmek müthiş bir şey olsa gerek.

Ve sonuç; artık pop müzik dinleyemiyorum… Evet, dinleyemiyorum çünkü çok basit geliyor. Ne sözler, ne müzikler, ne yorumlar, hiçbiri dinlediğim onca Türk Müziği eserinden hiçbirinin eline su dökemiyor. Benim üzüldüğümse başka; 24. yaşıma giriyorum, ve ben kendi kültürümüz olarak görünen Türk Müziği’ni daha yeni yeni sevmeye, öğrenmeye başlıyorum. Hafızamda pop şarkı sayısı kadar Türk Müziği eseri yok. Bu eksiklikle eğitim hayatımı bitirmek üzereyim ve bu eksiklikle belki de hayatımın büyük bir bölümünü geçirmiş bulunmaktayım. Umarım hayatımın geri kalan bölümünde bu eksiği telafi edebilecek kadar müziğimizle hemhâl olabilirim. Ve umarım, insanımız için müthiş bir derya olan mûsikîmiz daha çok kişi tarafından keşfedilir, daha çok kişi bu deryadan ceplerine birşeyler doldurabilirler…